Ik ben Klara

Hallo, mijn naam is Klara, ik ben 8 jaar en heb sinds 2 jaar diabetes type 1. Ik woon in Gent en ik heb nog een jongere zus Luise, die wel een klein beetje groter is dan ik, en een kleine broer Bas. 

 

Tot mijn 6de verjaardag was ik helemaal gezond maar dan kreeg ik ineens ongelofelijk veel dorst, voelde me duizelig en ik had heel veel buikpijn. Ik kon me ook moeilijk concentreren en in ene keer moest ik ook ´s nachts heel veel plassen. Toen hebben mijn ouders me naar het ziekenhuis gebracht waar een doktor mij vertelde dat ik suikerziekte had. Ik moest een hele week blijven en ik leerde dat mijn eigen cellen de cellen in mijn lichaam aanvielen die insuline maakten waardoor ik mijn eten niet meer kon afbreken. Ik moest ook leren om koolhydraten te tellen (dat doen mijn ouders gelukkig nog altijd voor me), mijn insuline te spuiten en om in mijn vinger te prikken om mijn suiker te meten. Sindsdien moet ik ook altijd mijn tasje met noodspullen meehebben en kunnen aanvoelen of mijn suiker te laag of te misschien toch eerder te hoog staat. Dat was vooral in het begin supermoeilijk! 

 

Gelukkig was vanaf het begin iedereen superlief voor me. Al mijn vrienden zorgen supergoed voor me als ik me niet goed voel. Op school deden de juffen hun best om zelf zo veel mogelijk over mijn diabetes te leren zodat ik bij vragen bij hen terecht kon en bij traktaties ook iets lekkers kon eten; op verjaardagsfeestjes werden er extra taarten gebakken met minder koolhydraten in en waren er voor me altijd groenten die ik zomaar kon eten; als ik bij mijn grootouders of bij vrienden ging gaan slapen, stond er ´s nachts altijd iemand meerdere keren op om mijn suiker te meten en me desnoods wakker te maken om iets te eten; bij de KSA kon ik desondanks toch mee op kamp gaan en ook daar stonden de leidsters ´s nachts op om mijn suiker te controleren!

Ondertussen heb ik een nieuw meetsysteem dat elke 14 dagen herprikt moet worden. Het voordeel is dat ik niet meer zo vaak in mijn vinger moet prikken. Het meten gebeurt nu met een toestel dat op een gsm lijkt. Ik ben ook overgestapt naar een insulinepomp i.p.v. het spuiten van insuline met een pen. Dit doet veel minder pijn en mijn suiker is ook beter te regelen. 

Het grote probleem heb ik nog altijd ’ s nachts omdat ik niet voel of mijn suiker stijgt of daalt terwijl ik slaap. Elke nacht staat mijn mama verschillende keren op om mijn suiker te meten en desnoods bij te sturen.

Toen ik onlangs op Karrewiet zag dat er zoiets bestaat als een diabetes meldhond wou ik hier meer over weten. We stuurden een mail naar vzw Canis Fidelis en vroegen meer uitleg. Ik mocht kennis maken met verschillende Spaanse waterhonden en Laura van Canis Fidelis zag al snel dat Luna en ik een goeie match zouden zijn. Luna wordt nu opgeleid tot mijn persoonlijke meldhond en ik kijk er al heel erg naar uit om een hond te hebben die kan ruiken of ik te laag of te hoog sta! En mijn mama kijkt er al heel erg naar uit om terug rustig te kunnen slapen. Het duurt nog tot het einde van 2017 voordat Luna bij ons mag komen wonen. Maar gelukkig komt ze al veel op bezoek om samen te oefenen.